Nowa Huta
Najlepiej dojechać tam czarną wołgą, starym trabantem, nyską, syrenką albo czerwonym „ogórkiem”. Na miejscu trudno raczej achać i ochać nad wdziękiem architektury i krajobrazu, za to zadumać się nad filozofią i społecznym klimatem idealnego, socjalistycznego miasta, jak najbardziej.
Przy tej okazji można pogryzać kiszonego ogórka i śledzika podawanymi do kieliszeczka polskiej wódki, zwiedzić prywatne mieszkania w wielkich blokowiskach, nauczyć się śpiewać robotnicze pieśni czy wziąć udział w Communism Vodka Party…
Wizyta w Nowej Hucie będącej owocem realizacji jednego z głównych punktów planu sześcioletniego 1950-56, jest znakomitą alternatywą dla wszystkich, którym znużyło się nieco wędrowanie po oblepionych turystami zaułkach krakowskiego Starego Miasta.
Wygląd, klimat i historia tej dzielnicy Krakowa, tak bardzo odbiegają od tego, co jest właściwe sercu wawelskiego grodu, że wielu jej mieszkańców wciąż twierdzi, że nie mieszka w Krakowie, ale „na Hucie”.
Można ją zwiedzić wybierając się na „zakąszaną” wycieczkę np. z Crazyguides - firmą, która jako pierwsza wpadła na pomysł promocji Nowej Huty jako produktu turystycznego.
Dzielnicę można też zwiedzić samodzielnie, przemierzając np. trasę nowohucką.
Tekst: Sandra Nejranowska-Białka